Nei, hvað er þetta.....hún er lifandi!

Vúff, það er að veraða mánuður síðan síðast var bloggað. Já svona getur þetta farið, þegar maður dettur út er oft erfitt að byrja aftur. Þegar fréttirnar fara að safnast upp finnst manni svo voðalega mikið sem maður verði að segja frá, sem verður auðvitað alltaf meira og meira og meira með hverjum deginum. Á endanum nennir maður hreinlega ekki að setjast niður og skrifa frá ÖLLU því sem hefur verið í gangi fyrr en maður kemst á það stig að vera farinn að gleyma því sem gerðist fyrir mánuði síðan. En sjáum til hverju ég man eftir.

Ok, man hér eftir einu góðu. Atli tók þátt í hálf Iron man keppni niður í Sand Diego (La Jolla fyrir þá sem þekkja til) um daginn. Össur er styrktaraðili fyrir Challenged Athelate Foundation sem sá um þessa keppni og fóru þrjú lið frá Össuri þangað niðureftir. Challenged Athelate Foundation er sjóður sem sér um að styrkja fatlað fólk í keppnisíþróttum og ég held að þessi keppni hafi verið liður í fjársöfnun. Þarna voru því keppendur í hjólastólum, með gervilappir, gervihendur og einnig heilbriðgir. Iron man er keppni þar sem maður syndir, hjólar og helypur. Þarna voru sumir einstaklingar sem kepptu í öllum pakkanum en sumir voru með lið þar sem einn syndir, einn hleypur og einn hjólar. Atli var sem sé í slíku liði frá Össur og sá um hlaupaþáttinn en hann hljóp halft maraþon eða rúma 20 kílómetra. Þar sem keppendur áttu að skrá sig inn um hálf sjö leytið um morgun, ákváðu allir Össurar keppendurnir að skella sér á hótel í La Jolla daginn áður en fyrir þá sem ekki vita er þetta svona ríkramanna hverfi í San Diego (held einnig að á þessu svæði sé hæst verðlagðasta húsnæðisverð í öllu USA). La Jolla var algjört æði, hrikalega fallegt bæjarstæði með lítinn og krúttlegan miðbæ. Við náðum nú samt ekki að skoða mikið en skelltum okkur í miðbæinn, skoðuðum smá og fengum okkur gott að borða.
Daginn eftir vorum við svo mætt á keppnissvæðið og var það algjör upplifun. Þarna var alls konar fólk sem hafði þvílíka sögu á bakinu um það hvernig það hafði lamast eða misst útlimi. Stofnandi sjóðsins var þarna í hjólastólunum sínum en hann hafði frá átakanlegri sögu að segja. Hann var mikill íþróttamaður en lenti í hörmulegu bílslysi þar sem hann missti aðra löppina. Hann gafst samt ekki upp, hélt áfram að æfa sig og hóf að keppa sem fatlaður einstaklingur með gervilöpp og stofnaði þennan sjóð. Svo gerðist það þegar hann var eitt sinn að keppa í hlaupi að hann var keyrður niður og endaði sem mænuskaddaður maður í hjólastól. Og þarna var hann, tilbúinn í hálfa Iron man keppni! Alveg ótrúlegt lið get ég sagt ykkur.
Verndari sjóðsins var mættur á svæðið og var það enginn annar en Robbin Williams. Já, gat virt hann vel fyrir mér því við vorum auðvitað með einhverja passa sem við gátum nýtt okkur til að komast á aðalsvæðin þannig að Robbin og ég vorum ekki nema í meira en 2 skrefa fjarlægð í fámenni í um 30 mínútur. Karlinn er frekar lágvaxinn og kubbslegur og hrikalega loðinn. Hann virkaði samt mjög góðlegur og almennilegur. Hann var þarna í hjólakeppnisgalla (hann keppti í hjólaleggnum) þannig að allar útlínur vor vel skýrar! Ég klikkaði samt alveg á myndavélinn og eiginhandaárituninni. Fannst það of lásí fyrir Íslendinginn. Þarna hafið þið það.
Keppnin hjá Atla gekk mjög vel, hann hljóp þessa rúmlega 20 kílómetra á 1 klst og 50 mínútum. Hann var númer 39 af 148 keppendum í hlaupinu en liðið hans lenti í sæti nr. 22 af 140 sem kláruðu keppni. Samanlagt voru þau að í rúma 6 klukkutíma.

Halloween er svo auðvitað nýbúin. Halldór Andri klæddi sig upp sem Spiederman og var þetta algjört fjör. Þegar fór að rökkva var liðið komið út með föturnar og pokana og tilbúið í að reita hverfin svoleiðis upp af nammi. Við fórum til Eyþórs og Beggó og fórum með þeim og nágrönnum þeirra í hópi þannig að þetta var mjög gaman. Held þetta kvöld hjá þeim sé svona álíka skemmtun fyrir krakkana hér og áramótin heima. Alla veganna þá sit ég uppi hér með fleiri kíló af nammi sem ég held ég verði að henda. Ég er búin að stelast í nokkur stykki á kvöldi og með þessu áframhaldi endar þetta ekki vel þannig að ég held þetta verði bara að fara í ruslið.

Félagslífið er búið að vera ágætt, fórum út að borða með Aline og Verom manninum hennar um daginn og buðu þau okkur öllum í mat til sín í vikunni. Halldor og Alec sonur þeirra eru bestu félagar og geta varla án hvors annars verið. Þau eru líka virkilega fín og bjarga mér alveg hér. Við erum einu ungu mömmurnar á svæðinu þannig að það er ágætt að við höfum fundið hvor aðra hér. Erum svo á leið í partý í kvöld hjá Oddný og Pálma. Halldór fer í pössun með Styrmi og Arnrúnu og hlakkar hann voða mikið til auðvitað.

Svo lalla þessu vinnumál alltaf hér. Er að skoða hitt og þetta og tala við þennan og hinn en ekkert hefur gerst ennþá. Læt ykkur vita ef eitthvað gerist í þeim málunum.

Annars fer að styttast í að við komum heim. Ég og Halldór förum með Atla til Miami á Florida 1. desember (þar sem Atli er að vinna þar). Við verðum þar til 6 des. og fljúgum við Halldór heim frá Orlando þá. Atli kemur svo ekki til Íslands fyrr en líklega 23. des. HLAKKA TIL AÐ KOMA.

Jæja, nenni ekki meiru í bili, reyni að halda þessu jöfnu við núna svo ég lendi ekki í einhverri skrifkrísu aftur.

Adois í bili.