Smá sjokk

Gámurinn kom í hús á mánudaginn, loksins eftir þriggja mánaða bið. Það komu hingað þrír mexikanos og báru draslið úr gámnum inn í hús og á rétta staði. Ekki nóg með það heldur tóku þeir upp úr kössunum og fóru með allt papparuslið með sér. Svo hófst vinnan..... Þetta er ekkert smá mikið dót (minnti ekki að ég ætti svona mikið af því). Við erum sem sé búin að vera hér sveitt við að ganga frá og enn er mikið eftir. Það helltist einhvern veginn yfir mig realityið við að vera flutt hingað út eftir að dótið kom. Ég sat hér skælandi yfir ómerkilegustu hlutum (en þó sérstaklega myndunum) og fannst nánast eins og ég myndi ekki sjá neinn að heiman aftur. Öll fjölskyldan, vinirnir, vinnan í Gallup og meira að segja leikskólinn hans Halldórs Andra heima. Ég bar bara ekki alveg meika að við værum farin langt út í heim í nokkur ár frá öllu þessu! Er þetta ekki eitthvað sem allir fara í gegnum sem flytja í burtu eða er þetta bara ég? Þetta er vonandi bara einhver fasi sem maður fer í gegnum áður en maður fer að fíla þetta í botn. Er reyndar búin að hafa það mjög gott og verið mjög ánægð með þetta þar til skyndilega núna. Til að hafa eitthvað skemmtilegt fyrir stafni, annað en að halda heimili og dúlla mér á ströndinni og í sundlauginni, ætla ég að skella mér í áfanga í grafískri hönnun í skóla hér 10 mínútum frá okkur. Þetta eru tímar á sumarönninni og byrjar skólinn núna í kringum 20 maí og er til 17 júlí en þá ætlum við að koma heim í einhverjar vikur. Hlakka mjög til að byrja og fara að gera eitthvað!

Halldór Andri byrjaði á skautaæfingum síðasta mánudag. Hann er búinn að fara tvisvar í vikunni og er alveg drepfyndið að sjá þessi litlu kríli stíga sín fyrstu spor á ísnum. Hann er í hópi með krökkum á aldrinum 2,5 til 3,5 ára. Þau eru dressuð upp í þvílíka múnderingu áður en þeim er hleypt á ísinn, hjálm, axla og hnépúða og lúffur. Halldór æddi á ísinn á skautunum og hélt nú að þetta væri ekki mikið mál eftir að hafa hort á hóp 5-6 ára stráka í hockyleik stuttu áður. Kennararnir í hópnum, sem eru 3, sáu bara í skottið á honum hlaupa inn á ísinn og svo.......you know what (foreldrarnir standa og horfa á í gegnum gler þannig að ég gat ekkert haft stjórn á honum). Minn var sko ekki á því að gefast upp og stóð upp og ...datt, stóð upp og....datt og svona var þetta hjá honum í þessar 40 mínútur báða tímana. Mömmurnar fyrir aftan mig höfðu orð um það að þessi með bláa hjálminn (Halldór) væri búinn að detta 1000 sinnum og ef hann héldi svona áfram gæti hann orðið skautað eftir viku! Þarna þekki ég (og eflaust þið líka) strákinn minn! Þvílíka keppnisskapið og ákveðnin sem hann hefur strákurinn. Kennararnir voru að reyna að fá krakkana til að fá tilfinningu fyrir ísnum með því að láta þau skríða og kenna þeim að standa upp rétt þegar þau detta en hann kláraði það á nokkrum mínútum og var bara í sínum heimi við að reyna að fatta hvernig þetta væri nú gert. Í lok seinni skautatímans var hann varinn að geta rennt sér smá spöl (fer samt alltaf sundur með lappirnar, fattar ekki að hann þarf að hreyfa þær) og geta teygt sig niður eftir hlutum og náð í þá án þess að detta. Hann byrjar svo á fótboltaæfingum í lok maí (ákvað að setja hann frekar í fótboltann en körfuboltann) og verður gaman að sjá hvernig hann plummar sig í því.

Jæja, ætla að fara að setja upp hillur sem við vorum að kaupa áðan og halda áfram að raða drasli.

Love,
E